Ik weet het, ik klink echt als een oude bes als ik zeg dat de tijd voorbij vliegt. Dit jaar ben ik, nóg meer dan andere jaren in mijn volwassen leven, met een noodgang terecht gekomen op de allerlaatste dag van het jaar. Als kind dacht ik nooit dat de tijd snel ging. Jij? Het was zaak dat ik op tijd thuis kwam en dat was het dan wel als het om de klok ging. Zo anders is mijn besef van tijd nu. 2019 was een allesbehalve saai jaar en dat zal een belangrijke versneller zijn geweest. Ik sloot mijn vorige blog af met een optimistisch ‘we kijken weer vooruit’ en dat hebben we ook gedaan. Leven in het hier en nu is al een hele poos de heilige graal en in dat licht bezien klinkt vooruitkijken niet heel logisch én toch was het dat wel.  

De laatste zes maanden van het jaar stonden helemaal in het teken van herstel en bezinning. Een hartstilstand krijgen (mijn liefste lief) en meemaken (ik) betekent een pas op de plaats in de breedste zin van het woord. Het heeft effect op je geest, lijf én je kijk op het leven. Ik had nl. zelf ervaren dat het leven in één enkele seconde afgelopen kan zijn en dat riep bij mij regelmatig de vraag op …. Stel dat dit mij was overkomen, had ik dan het leven ten volle geleefd? Niet dat je, als het je echt overkomt, nog enige tijd voor reflectie hebt. Maar toch, deze vraag bleef in mijn hoofd rondzingen. Net als de vraag die direct hierop volgt: Hoe wil ik de rest van mijn leven invullen?

Rupsje Nooitgenoeg
Ik heb al weleens eerder geschreven over mijn alter ego, het Rupsje Nooitgenoeg. Dit rupsje wil alles. Ze wil tijd en energie steken in de schatten van haar hart, haar tanden zetten in interessante strategische communicatievraagstukken, ze wil haar storytellingkennis delen, ze wil kinderen met een taalachterstand de liefde voor lezen bijbrengen, ze wil sporten, afval scheiden, naar het theater, het huis spic en span, nieuwsgierig blijven op alle fronten. Enz. enz. enz. Het zal niemand verbazen dat dit rupsje al haar pootjes nodig heeft om in balans te blijven en zelfs dan, met zoveel pootjes, is het nog een wankel evenwicht. Niet zo gek dus dat ik me in die laatste zes maanden van het jaar vaker afvroeg of ik zo wil blijven leven in het spiksplinternieuwe jaar 2020?
 

Lummeltijd
Het antwoord is nee. Halleluja, dat is al heel wat! Ik heb alleen nog geen oplossing paraat hoe ik Rupsje Nooitgenoeg, liefdevol en kordaat, vervroegd met pensioen kan sturen. Eén ding is zeker, ik wil niet terugkijken op mijn leven en dan bedenken dat ik me te barsten heb gewerkt heb. Of het nu wel of niet betaald, zakelijk of privé is. De schatten van mijn hart roepen vast en zeker bij deze ontboezeming uit dat ik mezelf echt tekort doe. Dat weet ik heus wel. Rupsje Nooitgenoeg is nl. een hartstikke leuk, lief, vrolijk, slim en positief mens. De uitdaging is om dat allemaal te zijn in een lager werktempo, met minder hoge verwachtingen van mezelf en met meer lummeltijd. 
 

Alle tijd
Hoe tof was het geweest als ik op de laatste dag van het jaar al een ei had gelegd over mijn nieuwe ‘hoe dan?!’ in het leven. Dat is niet gelukt en voor het eerst schuif ik met plezier een deadline op. Stap voor stap werkt bij mij altijd het beste, dus daar vertrouw ik nu ook maar op. Voor broeden moet je tenslotte tijd en rust nemen. Deze keer sluit ik het einde van het jaar dus niet af met goede voornemens of een voorspelling hoeveel blogs ik ga schrijven. Ik kom vanzelf weer terug op de lijn als het ei is gelegd. Beloofd!  

 

 

 

 

Een kwestie van tijd
Een verhaal over stilstaan en vooruit kijken

 

31 december 2019